چرا قلعه نویی؟

معتقدم برای مربیگری موفق و  دارای تداوم در تیم هایی مثل تیم ملی ایران یا استقلال و پرسپولیس، علاوه بر سطح معقولی از دانش فوتبال، چند عامل حیاتی دیگر لازم است که داشتن آنها مهتمر از دانش فنی برجسته است:

1) هوش بسیار زیاد: چه در فهم ریزه­ کاری­های بازی، و چه برای گرفتن تصمیم­ های شهودی و منطقی قوی در لحطات بحرانی؛

2) قدرت رهبری و کاریزمای بالا: طوری که بازیکنان از مربی حرف ­شنوی زیادی داشته باشند و در مواقع بحرانی مسابقه مربی قادر به تهییجشان باشد؛

3) جنبه ­ی موفقیت(!) و ذهن دینامیک وپویا: طوری که با چند موفقیت ذهن مربی قفل نکند، تغییرات جدید را به خوبی ببیند و به اقتضای موقعیت های جدید، تیمش و افکار خودش را تغییر دهد. 

عامل سوم چیزی است که برای موفقیت بلند مدت در هر تیمی حیاتی است، اما در تیمهای بزرگ و پچیده و پرتنش حیاتی ­تر است. به نظرم این بزرگترین ضعف برانکو ایوانکوویچ بود که با وجود داشتن دانش فنی و هوش خوب، و علیرغم چند سال اول خوبش در تیم ملی، در یک سال آخر تا توانست درجا زد و با آن فضاحت(!) کارش را در ایران تمام کرد. برانکو اصلاً جنبه ­ی موفقیت زیاد نداشت و با دست و پا زدن در زندان توهمات و موفقیت های گذشته، تیم ملی را در یک سال و چند ماه آخر حضورش به طرز وحشتناکی در جاده ی سقوط  و درجا زدن فرستاد. نقطه مقابل، آدمی مثل فرگوسن است: 21 سال در یک تیم بزرگ موفق باقی مانده! اسطوره بی نظیری است در فوتبال این دو قرن! چندین بار شده در مقاطع مختلف با خودم گفته­ ام: "فرگوسن با این کارش منچستر را خراب کرد"، اما زمان به من نشان داده که فرگوسن انگار علاوه بر موفقیت امروز، همیشه دو سال جلوتر از امروز را می­بیند و حس می ­کند! 

با اینکه دانش فنی قلعه­ نویی از امثال برانکو خیلی کمتر است، اما دو قابلیت (1) و (2) را در سطح بسیار بالایی دارد. "ژنرال" این را چه در دوران بازیگری­ اش در قلب خط هافبک و چه در دوران مربیگری ­­اش ثابت کرده است. از مورد شماره (3) برای او مطمئن نیستم. موفق شدن و مهمتر از آن موفق ماندن بلندمدت در تیم استقلال یا تیم ملی ایران، جنبه و جسارت خیلی زیادی می­خواهد که انسان­های بسیار نادری آن را دارند و فقط امیدوارم- بدون اینکه فعلاً دلیل محکمی داشته باشم- که قلعه ­نویی جزو آنها باشد. هرچند در دوران مربیگری اش نشان داده که بارها با جسارت به ترکیب برنده ی تیمش دست می زند، اسمهای بزرگ را تعویض می کند و از ریسک کردن نمی ترسد؛ یعنی برخلاف امثال برانکو، در زندان توهم ِ "این بهترین ترکیب و بهترین تاکتیک است" گفتار نمی شود. اما اینکه از زندان دوم که "من همیشه بهترین تشخیص را می دهم" هم بتواند فرار کند، امیدوارم!

فعلاً نقطه جالب توجه برای ما می ­تواند این باشد که قلعه نویی در 7 سال مربیگری ­اش، به جز جریان غیر منصفانه ی جام ملت های آسیا، از مربیگری هیچ تیمی برکنار نشده و همیشه موفق بوده، در حالی همیشه تیم ­های اکیداً بحران زده ای را تحویل گرفته . آمار عجیبی است، آن هم در فوتبال کم طاقت و پرحاشیه ی ایران!

/ 0 نظر / 5 بازدید