وقت

 

سایه دراز لنگر ساعت

روی بیابان بی ­پایان در نوسان بود

می ­آمد، می ­رفت.

می­ آمد، می ­رفت.

و من روی شن­های روشن بیابان

تصویر خواب کوتاهم را نقاشی می­ کشیدم،

خوابی که گرمی دوزخ را نوشیده بود

ودر هوایش زندگی­ ام آب شد.

خوابی که چون پایان یافت

من به پایان خودم رسیدم

 

سایه دراز لنگر ساعت

روی بیابان بی ­پایان در نوسان بود

من کنار تصویر زنده خوابم بودم،

تصویری که رگ­هایش در ابدیت می ­تپید

و ریشه ی نگاهم در تار و پودش می ­سوخت،

می­ سوخت.... می ­سوخت...

 

سایه دراز لنگر ساعت

روی بیابان بی ­پایان در نوسان بود

می­ آمد، می ­رفت.

می ­آمد، می­ رفت.

ونگاه انسانی به دنبالش می­ دوید...

 

 

                                                   سهراب سپهری، زندگی خواب­ها، قطعه "یادبود"

 

/ 5 نظر / 4 بازدید
Masoud

Agha man ye soal daram cheshmam roo mibandam oo baz mikoonam oo mibinam ke yek salle digeh ham omad oo raft. doroost mesle hamin Amad oo Raft "SAAT" ke toye in shere Sohrab hast. Dr jan ye lootfi bekoon ye komaki be man bekoon, ke onvaght ta khare omr madyoonet khaham mond, ke albate hamin allan ham hast. Dr jan behem begoo bebeinam man daram doonbale chiz midavam too in zendegim? sharmandeh babate inke Penglish neveshtam. zemnan, Miss U so much...

مجيد ع.

آقا تو خوب شد برگشتی ايران که اينجا را آپديت کنی.

سروش

سروش!

سر توماس

سلام مسعود جان. امیدارم خوب و خوش باشی. اگه من جواب سوالتو ميدونستم که شعر تو وبلاگ خودم این نبود...

سر توماس

ممنون مجيد جانِ بابا که سر میزنی. به آقای شولیک سلام برسون.