در حین دیدن نیمه اول بازی امشب، مقام عظمای سر توماسی جمله زیر را فرموند که جهت تذکار خوانندگان بی درنگ در بین دو نیمه در اینجا منعکس می­کنیم:

برادران و خواهران! مسأله ­ی فوتبال از جنس نبرد "حق و باطل" که نیست! از جنس "عشق" است. طرفین خیر و شر مطلقی در این بین ، فوتبال (عشق)، وجود ندارد. در این میان، فقط یک خیر مطلق هست که آن خود عشق است. شاید به خاطر فوتبال، مانند عشقهای دیگر، آدم خودش را خفه کند، گریه کند، صیحه بزند، برقصد، بخندد، ، به فکر، یا به هپروت، یا به ملکوت برود، اصلاً از خوشحالی یا ناراحتی بمیرد. کارخوبی میکند! اما وسط نبرد عشقی که آدم عاقل نمی­رود با رقیبش کتک­کاری کند یا فحش خارمادر بدهد! جز این است که کلاس عشقتان را اینطوری پایین میاورید؟بحثِ نصیحت نیست، فی الواقع کل کل در میان فوتبال - یا عشق - عموماً نقض غرض است.

/ 1 نظر / 4 بازدید
مجتبی

خيلی فلسفی شد. اینه که نفهميدم